Πολλές επιχειρήσεις, λόγω κρίσης και όχι μόνο, ενώ λειτουργούν κανονικά δεν αποδίδουν τους μισθούς στους εργαζόμενους. Δεν τους πληρώνουν. Όταν αυτό συμβαίνει για πολλούς μήνες και η επιχείρηση παρά τις εκκλήσεις δεν ανταποκρίνεται, τότε ο εργαζόμενος έχει στα χέρια του το «όπλο» της επίσχεσης εργασίας.
Ο Έλληνας νομοθέτης δίνει στον εργαζόμενο το δικαίωμα της επίσχεσης της εργασίας του σε βάρος του εργοδότη, ως όπλο για να εξαναγκασθεί ο τελευταίος στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του από τη σύμβαση εργασίας, που έχει υπογραφεί μεταξύ των δύο πλευρών.
Πιο συγκεκριμένα, με την επίσχεση ο εργαζόμενος δεν υποχρεούται να παρέχει την εργασία του προς τον εργοδότη, ενώ ο τελευταίος υποχρεούται να καταβάλει στον εργαζόμενο τους μισθούς, που αντιστοιχούν στις ημέρες της επίσχεσης. Προκειμένου, όμως, να μην χρησιμοποιείται η επίσχεση ανεξέλεγκτα σε βάρος του εργοδότη και να μην διαταράσσονται οι ισορροπίες στη σχέση εργοδότη – εργαζομένου, η άσκηση της πρέπει οπωσδήποτε να είναι σαφής και ορισμένη και για αυτό το λόγο ελέγχεται από τα ελληνικά Δικαστήρια.
