Το 1984, ο 26χρονος τότε Τιμ Μπάρτον, που είναι πια γνωστός για τους εκκεντρικούς ήρωές του, γύρισε το, 30 λεπτών, ασπρόμαυρο μικρού μήκους «Frankenweenie», μια χιουμοριστική διασκευή του Φρανκενστάιν της Μέρι Σέλεϊ. Τώρα το ξαναπιάνει από την αρχή, επεκτείνει την προβληματική του και επιτίθεται στον συντηρητισμό της εποχής μας.
Ο μικρός Βίκτορ, ένα ιδιαιτέρα χαρισματικό παιδί, βλέπει τον αγαπημένο του σκύλο, τον Σπάρκυ, να σκοτώνεται από ένα αυτοκίνητο. Εμπνευσμένος από την διδασκαλία ενός φωτισμένου δασκάλου του στο σχολείο, εκτελεί ένα περίπλοκο πείραμα και τον ξαναφέρνει στη ζωή. Δεν είναι βέβαια τυχαίο που το επίθετο του Βίκτορ είναι Φρανκενστάιν και ότι η διαδικασία της ανάστασης είναι ίδια με αυτή που είχε ακολουθήσει ο ήρωας της Μέρι Σέλεϊ.
Κανείς όμως δεν μπορεί να αποδεχθεί την νεκρανάσταση του σκύλου, ενώ ολόκληρη η μικρή κοινωνία γύρω του τον βάζει στο μάτι. Η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία (ιδιότυπο μίγμα ρεπουμπλικανικών ιδεών) σπέρνει τέρατα σε ολόκληρη την πόλη, χρησιμοποιώντας, με τον χειρότερο τρόπο, τα αθώα πειράματα του μικρού Βίκτορ.
Το «Frankenweenie» θα έπρεπε να το δει κανείς μαζί με την σειρά του «Twilight» (sic), αφού, στην πραγματικότητα, η αφετηρία της θεματικής τους είναι παρόμοια: ο αποκλεισμός του πιο ζωντανού κομματιού της κοινωνίας.
Όλοι οι νέοι, όλοι οι ανήσυχοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι νιώθουν πια ότι δεν τους αφορά ο συντηρητικός, γεροντικός και ασφυκτικός κόσμος που έχει κατασκευαστεί ερήμην τους. Πρέπει λοιπόν να αποδράσουν νικώντας το απόλυτο όριο της ζωής: τον θάνατο.
Στην περίπτωση του «Twilight» όσοι δραπετεύουν από αυτόν τον κόσμο γίνονται βρικόλακες. Νικούν τον θάνατο. Κι όμως συνεχίζουν να παραμένουν μέσα σ' ένα εξαιρετικά συντηρητικό περίβλημα, που νομίζεις ότι βγήκε απ' την ιδεολογία του Μπους. Ο καθωσπρεπισμός βγάζει μάτι και τα ξεπερασμένα μοντέλα της σαπουνόπερας αναπαράγουν την ιδεολογία του αποκλεισμού.
Στην περίπτωση του «Frankenweenie» όμως ο νεαρός ήρωας της ταινίας συγκρούεται με τον κομφορμισμό, ασκεί οξύτατη κριτική στον κόσμο ων ενηλίκων και νικάει τον θάνατο με την επιστήμη και τη γνώση. Τα πιο επικίνδυνα όπλα των ημερών μας.
«Μας αρέσουν τα αποτελέσματα της επιστήμης, αλλά δεν μας αρέσουν τα ερωτήματα που θέτει αυτή», λέει κάποια στιγμή ο δάσκαλος του μικρού Βίκτωρ, ο Ρζικρούσκι (η φωνή του ανήκει στον 84χρονο Μάρτιν Λαντάου) λίγο πριν φύγει από το σχολείο, διωγμένος από τον συντηρητικό Δήμαρχο.
Μοναχικός επαναστάτης, αιρετικός της αθωότητας και της ποιητικής διαλεκτικής, ο μικρός Βίκτορ θυμίζει τους αποσυνάγωγους αντί-ήρωες των ταινιών του 50: στοχοποιείται από όλους, συγκρούεται με όλους και ακολουθεί μόνος του τον δρόμο που αυτός πιστεύει.
Συνδυάζοντας με ιδιοφυή τρόπο την παραδοσιακή τεχνική του stop-motion και την 3D τεχνολογία, ο Μπάρτον ανασύρει σκηνές και ιδέες από διάσημες ταινίες τρόμου και φαντασίας (τον «Δράκουλα», «Νύφη του Φρανκενστάιν», τα «Γκρέμλινς», ακόμα και τον «Γκοτζίλα») και φτιάχνει ένα υπέροχο γκόθικ περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί το παραμύθι, η τρυφερότητα και η κινηματογραφοφιλία.
Το βάζουμε ήδη στο ΤΟΡ-10 της χρονιάς.
